S. ma 18 lat i przyucza się do zawodu piekarza w Orleanie. Nie trwa to jednak długo, gdyż S. decyduje się radykalnie zmienić swoje życie. Opuszcza Orlean i wyjeżdża do Marsylii. Nic nie będzie już takie jak przedtem: ani on, ani jego stosunek do świata i innych ludzi. Przechodząc bolesną inicjację staje się członkiem szajki złodziei i tym samym realizuje swoje nowe plany życiowe.  

"Wyśnione życie aniołów okazało się filmem, który wywołał w Stanach Zjednoczonych  poruszenie. Zonca nie jest jednak reżyserem jednego filmu, za to wydaje się tak opętany przez bohaterów swoich dzieł, że zapewne mogliby oni ścigać go jak duchy przez resztę życia.

Jak, dlaczego i kiedy owi milczący bohaterowie wpadają w świat przestępczy? Amerykańscy przestępcy - nawet ci najokrutniejsi, stworzeni przez De Niro i Scorcese - są głośni, a język, którego używają jest równie mocny jak ich pięści.

Kiedy jednak S. przyłącza się do szajki marsylskich zbirów, którzy uprawiają boks i kradną, odnosi się koszmarne wrażenie, że wkrótce przemoc stanie się jego jedynym sposobem komunikacji ze światem. Bohaterowie Ericka Zonca wyrządzają więcej szkody sobie, niż innym.

Najbardziej zdumiewa mnie w tym reżyserze to, że zmaga się on w swych filmach z takimi problemami nie używając zbyt wielu słów; jakby ze współczucia dla swych bohaterów stworzył styl sączącej się ciszy, pełen eliptycznych cięć i nagłych chwil piękna".